Expositie in Oezbekistan

Het is een mooie dinsdag. Het zonnetje schijnt vrolijk en de planten in de tuin staan volop in bloei. Ze zucht tevreden terwijl ze nog maar eens een slokje van haar thee neemt en een bladzijde van haar boek omslaat. Ze leest het nieuwste boek van haar favoriete schrijver en geniet weer van de prachtige zinnen, beeldende beschrijvingen en oplopende spanning. Het boek is als vanouds top.

Ze schrikt op van de telefoon. Het is haar zoontje. “Hoi mam. Ik ben klaar met trainen. Kom je me ophalen?” Even is ze in de war. Waarom zou ze hem moeten ophalen, haar man is toch mee naar de training? Ze vraagt aan haar zoon of zijn papa er niet is. “Nee mam. Hij zat op de tribune maar nu is hij weg.” Nee hè, niet weer. Hoe moet ze dit nou weer oplossen?

Wat vindt hij het toch fijn om naar de training van zijn zoon mee te gaan. Het jongetje speelt altijd met zoveel plezier dat je er vanzelf vrolijk van wordt. Hij loopt naar de tribune en voelt hoe de andere ouders hem nakijken. Ze vinden hem maar vreemd, die rare kunstenaar met zijn buitenlandse exposities.

Hij gaat zitten met zijn gezicht in de zon. Heerlijk al dat licht, het doet hem aan vroeger denken. Hij sluit zijn ogen en denkt aan vroeger, aan de mensen die hij hier op aarde moet missen. De tijd lijkt wel te zijn opgehouden met bestaan als hij aan hen denkt. Hij ziet zijn oma voor zich en laat zich door har als oudsher verwennen met allerlei lekkers. Hij spreekt met zijn vriend die 2 jaar geleden plotseling stierf en zet een ouderwetse boom met hem op over voetbal. Hij bezoekt zijn vader die hem een beetje ongemakkelijk laat weten hoe trots hij is op zijn zoon, het werk wat hij doet en natuurlijk op zijn kleinzoon. Dan komt hij bij zijn moeder die hem de geborgenheid geeft die hij altijd van haar ontvangt. Ze streelt hem over zijn wang en zegt dat het de hoogste tijd is om terug te keren.

Wanneer hij zijn ogen open doet, ziet hij zijn zoontje voor hem staan. Als altijd is hij verbaasd hoe groot het jochie weer is geworden. Het jongetje knuffelt hem en zegt: “Ik ben blij dat je er bent, pap. Ga je mee naar huis?”

Ze is op zoek naar haar autosleutels. Hoe presteert ze het toch altijd weer die dingen kwijt te zijn? Ze kijkt naar buiten en ziet dat het is gaan hozen. Dat kan er ook nog wel bij, een herfststorm terwijl ze al te laat bij het voetbalveld is. Ze hoort een auto stoppen voor het huis en daar komt haar zoontje al binnen gestormd met achter hem haar man. Ze is blij hem weer te zien maar kan niet nalaten toch een opmerking te plaatsen. “Wat hadden we nou afgesproken, lieverd? Ik heb als een gek een expositie in Oezbekistan moeten regelen om de afwezigheid door je engelenreis te verklaren.”

keuze

Wat was hij geschrokken toen hij haar daar in dat ziekenhuisbed zag liggen.De liefde van zijn leven verbonden met allerlei apparatuur die haar in leven hield. Het leek of ze sliep maar de artsen waren maar al te duidelijk geweest. Uit alle onderzoeken was gebleken dat er geen hersenactiviteit meer was en dat de vrouw waar hij zo van hield eigenlijk al dood was.

Al vrij snel na dit nieuws was iemand bij hem gekomen om te praten over orgaandonatie. Het donorregister was geraadpleegd maar daar was haar naam niet in voor gekomen. Misschien dat hij wist wat ze gewild zou hebben. Hij had de man alleen maar aan kunnen staren. Hij had geen flauw idee. Ze stonden aan het begin van hun leven, waren druk bezig samen een toekomst op te bouwen, dan denk je toch niet aan doodgaan?

Vaag herinnerde hij zich dat ze na die show op tv, die orgaandonorshow waar al die ophef over was geweest, had gezegd dat ze eigenlijk niet wist of ze zo’n risicovolle operatie over zou hebben voor een wildvreemde maar dat het anders lag als het voor haar moeder of zusje zou zijn. Maar dat ging over doneren terwijl je in leven was dus daar had hij niet veel aan.

Hij ging op zoek naar haar ouders. Hij vond Ed en Hanneke in de familiekamer, stilzwijgend verbonden in hun verdriet. Hij besloot maar meteen met de deur in huis te vallen: “De transplantatiecoördinator is net bij mij geweest met de vraag of ik wist of Lotteke orgaandonor zou willen zijn. Hij had het donorregister al geraadpleegd maar kon daarin niks vinden. Weten jullie hoe ze daar over dacht?” Hanneke was de eerste die reageerde:”Ja, daar was Lotteke altijd heel duidelijk in. Zij vond dat die keuze niet bij haar lag maar bij degene die van haar hielden. Voor haar maakt het namelijk geen verschil meer maar wel voor degenen die afscheid moeten nemen.”

Dankbaar keek hij zijn schoonmoeder aan. Dat klonk inderdaad als zijn Lotteke. Ze vond dat iedereen recht had op zijn eigen keuze en wilde een ander niet vast leggen. Maar eigenlijk had hij het heel fijn gevonden als ze dit nou eens wel had vastgelegd. Dan had hij geweten dat hij mocht beslissen en dat zij met elke keuze vrede zou hebben.

Profielfoto

Hij zag een glimp van zijn weerspiegeling in de winkelruit die hij passeerde. Verbijsterd bleef hij staan en keek nog eens goed. Was hij dat, die jongensachtige veertiger? En wat deed die stupide grijns op zijn gezicht?

 Het moment dat hij het zich afvroeg wist hij het antwoord al. Die grijns kwam door haar. Door dat mooie, lieve, maffe mens wat hij had leren kennen. Nou ja, beter had leren kennen, want eigenlijk cirkelden ze al langere tijd in dezelfde kennissenkringen. Maar pas sinds kort hadden ze echt contact.

Ze ontdekten dat ze hoewel ze totaal verschillend waren ook vele raakvlakken hadden. Hoewel zeer sociaal waren ze beiden te typeren als einzelgänger, iets wat in relaties vaak een breekpunt was. Ze waren beiden vaak onderuit gegaan maar hun kinderen hadden hen behoed voor te diep vallen. Allebei hadden ze nageslacht wat zich moeilijk staande kon houden binnen de huidige harde en snelle maatschappij, nageslacht waar ze voor hadden gevochten om ze op de juiste plek te krijgen, om ze een kans op geluk te geven.

 Hij genoot van haar levenslust. Hij vond het heerlijk hoe ze hem iedere keer weer van repliek wist te dienen. Hij bewonderde hoe veerkrachtig ze reageerde op de moeilijkheden die op haar pad kwamen.

In die ene glimp lag de bevestiging van dat wat hij eigenlijk al wist. Verliefd. Hij was tot over zijn oren verliefd op de prachtvrouw die zich schuil hield achter de profielfoto.