Het was verdorie al de tweede keer dat hij haar ontsloeg. En
weer met hetzelfde argument. Het ging economisch allemaal wat minder, de
klanten lieten het afweten, de personeelskosten werden te hoog en zij werkte er
het kortst. “Ja lummel,” dacht ze, “en als je me de eerste keer niet ontslagen
had werkte ik er langer dan die 2 jonge grietjes bij elkaar opgeteld!”
Ze was kwaad. Kwaad dat hij haar niet rechtstreeks durfde te
zeggen wat de echte reden was. Z paste niet in het concept van de franchiseketen
waar haar baas zich in wilde inkopen. Ze was geen jonge huppelkut, die hip en
trendy was. Ze was een raskapster met jarenlange ervaring maar dat telde niet
meer mee. Ze was duur, oud en dus overbodige ballast.
Zelf wist ze wel beter. Hij onderschatte haar. Ze was een
geboren kapster. Al heel jong had ze geweten dat, dat was wat ze de rest van
haar leven wilde doen. Ze had het vak op de ouderwetse manier geleerd. Gewoon
als leerling in een kapsalon begonnen. Vegen, koffie schenken, permanentrollers
wikkelen en heel vaak aan de slag op de oefenkoppen. En dan heel voorzichtig de
eerste knippen op een echt mens, met een ervaren kapper achter je die mee keek,
aanwijzingen gaf en je door de hele klus heen loodste. Die meiden die tegenwoordig
van die zogenaamde kappersschool kwamen wisten amper hoe je een schaar moest
vasthouden, als ze een braam hadden wisten ze niet wat ze eraan moesten doen,
voor een permanent zetten voelden ze zich te goed en schoonmaken was ze
helemaal te min. Nee, hij begin een grote fout en dat had hij kunnen weten.
Iets meer dan een jaar geleden was ze begonnen aan het
inrichten van de schuur. Ze wilde een plek hebben waar ze haar thuisklanten kon
ontvangen. Ze had vanuit haar eerste jaren een aantal vaste klanten en Die
waren haar al die jaren trouw gebleven. Haar baas had dit allemaal geweten want
ze had er nooit een geheim van gemaakt dat ze deze mensen thuis knipte en dat
dat niet altijd even handig was ze te kleuren en knippen in haar keuken. De
verbouwing vorderde gestaag, misschien was het wel tijd het allemaal wat
officiƫler te maken. Ze diende de verschillende vergunnigsaanvragen in en
schreef zich in bij de kamer van koophandel. Allemaal openbaar, want ze hield
er niet van dingen stiekem te doen.
Toen haar baas haar 4 maanden geleden vertelde dat haar
diensten niet langer nodig werden had ze hem nog gewaarschuwd. “Denk eraan dat
klanten zich eerst aan een persoon verbinden en dan pas aan een bedrijf,”had ze
gezegd. Hij had schamper gelachen en haar veel succes gewenst. En succes had
ze.
Dat ze ontslagen werd was al snel bekend. Mensen die een
nieuwe afspraak wilden maken konden dat niet meer bij haar doen. Als ze vroegen
waarom zij hen niet kon knippen gaf ze de reden op die haar baas haar had gegeven,
er moest iemand uit en de keus was op haar gevallen. De meeste van haar klanten
wilden weten waar ze nu ging werken en dan vertelde ze over haar schuur, dat ze
daar zelf aan de slag zou gaan en dat ze ook bereid was mensen thuis te gaan
knippen. Al binnen een paar weken was het raak. Een vader van een samengesteld
gezin belde haar of ze alle 6 kinderen wilde komen knippen. Vlak daarna belde
een klant of ze thuis ook haarextensions zette. En weer vlak daarna belde er
iemand voor een verfbeurtje. Het was overdreven om te zeggen dat de telefoon
roodgloeiend stond maar het grootste deel van haar klantenbestand in de
kapsalon belde binnen 8 weken voor een afspraak. De reden die ze opgaven?
Vertrouwen en vakmanschap.
Ze kreeg bevestigd wat ze altijd al had geweten. Ze was een
kapster, ze is een kapster en ze zal altijd kapster blijven.
Mooi als iemand voor een beroep gaat en goed is, dan blijf je als klant bij die persoon hangen. Mooi geschreven meis.
BeantwoordenVerwijderenZeker weten, vakmanschap en vertrouwdheid zijn volgens mij sleutelwoorden in dat soort beroepen.
VerwijderenWauw, goed geschreven!
BeantwoordenVerwijderendankjewel Mariska
Verwijderen