maandag 11 juli 2022

De levensloopbibliotheek

 

Besluiteloos kijkt Mijke naar het boek. Dit is het juiste boek. Daar staat haar naam. Dit is het boek van haar leven. Zal ze het durven open slaan? Wil ze lezen wat er in staat?

Ze laat haar blik glijden over haar omgeving. Haar gastvrouw had dit de bibliotheek genoemd maar het doet Mijke meer denken aan zo’n archiefruimte zoals je die in Amerikaanse films of series ziet. Zo een waar je met een groot wiel de stellingen uit elkaar draait om dingen uit het archief te halen.

 

De bibliotheek is veel kleiner dan Mijke had verwacht. Niet dat ze weet wat ze precies had verwacht. Maar in ieder geval geen tl-verlichte ruimte waar net een leestafel met stoel inpast ingesloten door metalen wanden met wielen erop.

Mijke’s voorstelling van een bibliotheek was vele malen romantischer. Hoge houten kasten vol met boeken. Trapjes en ladders om ook bij de bovenste planken te kunnen. Grote stevige bureaus met leren leggers en sierlijke bureaulampen. Comfortabele stoelen met kleine tafeltjes en grote leeslampen. Alles er op gericht lekker rond te snuffelen en door boeken te bladeren en vrijuit te kunnen mijmeren over de inhoud. Deze ruimte was zo steriel, zo zakelijk. Niets wees erop dat er hier iets interessants te lezen was.

 

Plots moet ze denken aan iets wat haar gastvrouw tegen haar had gezegd toen Mijke zei dat ze het huis zo onopvallend en doorsnee vond. Wat was het ook weer? O ja. “Juist jij als journalist zou moeten weten dat de meest interessante verhalen schuilen in het meest alledaags.”

De opmerking was maar half bij haar binnen gekomen omdat ze met stomheid geslagen was dat deze vrouw wist dat ze journalist van beroep was. Ze was hier ook niet beroepshalve. Ze was hier omdat ze tijdens de zoektocht naar verhalen over haar overgrootouders had ontdekt dat er hier naslagwerken zouden zijn over de levensloop van alle personen die in deze regio geboren waren. Haar nieuwsgierigheid was gewekt en een afspraak snel gemaakt. Haar beroep had ze nergens vermeld en er was ook niet naar gevraagd. En aangezien Mijke voor een lokale krant aan de andere kant van het land werkte leek het haar stug dat deze vrouw ooit een artikel van haar had gelezen en haar naam daarvan onthouden.

 

Mijke schrikt op uit haar overpeinzingen door het kraken van een traptree. Ze kijkt om en ziet haar gastvrouw de kleine leesruimte binnen komen. Vriendelijke ogen kijken haar aan. Het zijn bijzondere ogen. Ogen die veel zien. Ogen die geen vragen stellen, niet oordelen en niet nieuwsgierig zijn maar enkel openheid en vriendelijkheid uitstralen. Waar Mijke zich geregeld ongemakkelijk voelt als iemand haar langdurig aankijkt voelt ze nu enkel ontspanning en geruststelling.

Mijke kijkt nog eens naar het gesloten boek wat voor haar op tafel ligt. De vrouw volgt haar blik. Mijke kijkt haar aan. Ze heeft zoveel vragen.

“Weet je wat een levensloopboek is,” vraagt de vrouw met zachte stem. Mijke schudt haar hoofd. Ze heeft natuurlijk wel ongeveer een idee maar dat idee is op losse schroeven komen te staan toen ze haar eigen naam op een van de vele boeken in het archief zag staan. Ze dacht namelijk dat het een soort biografie zou zijn. Of een verzameling informatie zoals bij een knipselkrant.

 

“Een levensloopboek wordt bij leven gevuld met herinneringen. Niet jouw herinneringen maar hoe mensen jou zullen gaan herinneren.” Mijke kijkt haar niet begrijpend aan.

“In dit boek worden kleine voorvallen worden opgenomen. Het moment dat je vriendelijk was naar iemand. Die keer dat jullie op vakantie in de stromende regen verdwaalden. Je aanwezigheid bij het huwelijk van je vriendin. Allemaal herinneringen aan jou, herinneringen die jouw leven invulling hebben gegeven. En steeds als zo’n herinnering aan jou wordt opgeroepen opent het boek en openbaart de herinnering zich.”

Nog nieuwsgieriger geworden trekt Mijke het boek naar zich toe. Ze legt haar vinger om de hoek van het voorblad. De vrouw legt haar hand over haar hand.

“Voor dat je dit boek openslaat moet je weten jouw boek op dit moment nog geschreven wordt. Over enkele ogenblikken wordt dit moment toegevoegd. Vanuit mijn geheugen zal mijn herinnering aan jou worden genoteerd. De gevolgen van willekeurig dit boek openen zijn groot. Je leven zal nooit meer hetzelfde zijn.”

 

Nogmaals kijkt Mijke naar het boek wat voor haar ligt. Ze voelt de strijd tussen de twijfel en de nieuwsgierigheid. Ze ademt scherp in en slaat dan kordaat het voorblad om.

 

Uren aan één leest Mijke in haar levensloopboek. Het lijkt wel of de pagina’s zich tijdens het lezen vullen. Herinnering na herinnering komt tevoorschijn. Gebeurtenissen rijgen zich aan één. Uren worden dagen. Dagen worden maanden. onverstoorbaar leest ze door. Tot de dag dat ze aankomt bij een herinnering van haar zittend aan tafel.

Er is iets vreemds met deze herinnering. Tijdens alle voorvallen en gebeurtenissen zag ze zichzelf door de ogen van anderen. Het waren duidelijk herinneringen van andere mensen aan haar. Deze herinnering voelt anders. Deze voelt als van haarzelf. Ze kijkt op en ontmoet opnieuw de vriendelijke ogen van de vrouw. Dan herkent ze plots de ogen. Hoe kan ze ook anders ze ziet ze al haar hele leven elke dag.

Terwijl het beeld van de vrouw langzaam vervaagd slaat Mijke het boek dicht. Even huivert ze. Dan pakt ze het boek op en zet het terug op de plek waar ze het lang geleden had gevonden. Wat er zou zijn gebeurd als ze het boek gesloten had gelaten zal ze nooit weten. Wat ze wel weet is dat ze een levensloopbibliotheek te beheren heeft.

 

vrijdag 24 december 2021

Het elfje dat van kou houdt

 

Zo hard als haar benen haar kunnen dragen holt Gibby naar de deur. In paniek kijkt ze over haar schouder. Achter haar ziet ze een stroom aan rood, groen en gouden pakpapier. Er vliegen strikken heen en weer. Met golven tegelijk vallen de pakjes van de inpakmachine. De machine ratelt en knarst terwijl er meer en meer pakjes van de lopende band vallen.

Wanneer ze weer voor zich kijkt ziet ze een groot rood vlak opdoemen. Terwijl ze probeert af te remmen weet ze dat ze niet meer op tijd stil zal staan. Ze slaat haar handen voor haar ogen en maakt zich op voor de klap van de botsing.Vlak voor haar lichtje uit gaat hoort ze: “Ho Ho Ho, wat gebeurt hier?”

O nee, de kerstman! Dat kan er ook nog wel bij. Dit betekent vast dat ze haar koffers kan pakken en terug moet naar het elvenbos. Dat saaie, groene, elvenbos.

 

Al zo lang als ze zich kan herinneren droomt Gibby van een leven op de Noordpool. Tijdens het bloemen verzamelen mijmert ze over het maken van ijsbloemen. Liggend in het gras fantaseert ze over duizenden sterren aan een pikzwarte hemel. Bij het schilderen van de herfstkleuren dwalen haar gedachten af naar de schilderachtige kleuren van het poollicht. Bij het ophangen van de spinnenwebben in de dauw stelt ze zich voor dat ze sprookjesachtige kerstversieringen aan het maken is. Tijdens alle klusjes dagdroomt ze over sneeuwpoppen maken, schaatsen, warme chocomelk drinken. Over glitter en kitscherige dorpjes en overal lichtjes in donkere dagen. De tot leven gekomen idylle.

Het moment dat Gibby de oproep van de kerstman in haar lokale elvenkrant zag staan wist ze dat haar droom op het punt van uitkomen stond. Werken en wonen op de plek van haar dromen. Mooier kan het niet worden.

 

En daar ligt ze nu. Knock-out op de vloer van de cadeautjesverpakfabriek. Is dit het einde van haar tijd op de Noordpool? Dat zal vast want dit is niet het eerste ongelukje wat haar overkomt. Ze heeft de zuurstokkoker laten overkoken waardoor er drie dagen later nog elven roze suiker van het plafond stonden te steken. De chocoladesneeuwpoppen die Gibby heeft gemaakt zijn zo hard dat de tandenfee erover heeft geklaagd dat er zoveel tanden afbreken dat ze haar werk nauwelijks meer aan kan. Na het kerstkransen bakken heeft de bakkerij twee dagen blauw gestaan van de rook. En nu heeft ze de inpakmachine laten ontploffen.

 

Huilend komt Gibby weer bij bewust zijn. Dit was het dan. Het einde van haar droom. En ze is hier nog niet eens lang genoeg om ook maar één van haar droombeelden tot leven te zien komen.

“Ho ho ho, waarom die tranen?” Oja, de kerstman, die is er ook nog. Gibby begint nog harder te snikken. Grote dikke snottebellen jojoën op de maat van de gierende uithalen aan haar knalrode neus. Hortend en stotend vertelt ze alles wat gebeurt is aan de kerstman. Over de teleurstelling van de hoofdelf dat ze zo druk was met het inkleuren van ideeën voor nieuwe chocolaatjes dat ze helemaal vergat op tijd de chocolade van het vuur te halen en in de mallen te doen. Over de bakkerself die hoofdschuddend de puinhoop in zijn bakkerij overzag terwijl Gibby de rook om haar hoofd niet zag omdat ze te druk was met sneeuwsterren tekenen in de achtergebleven bloem op het werkblad. Dat de suiker voor de zuurstokken overkookte omdat ze allerlei nieuwe kleuren aan het mengen was. En dat de inpakmachine vastliep omdat het papier niet de machine kon doorlopen omdat ze het saaie papier wilde opvrolijken met allerlei illustraties.

 

Ze slikt nog eens flink, veegt haar tranen van haar wangen en kijkt op naar de kerstman. Hoofdschuddend kijkt hij haar aan: ”O Gibby toch. Waarom heb je in het kennismakingsgesprek met mevrouw Claus niet gezegd hoeveel je van tekenen houdt. Waarom heb je haar niet verteld over je dromen?” Gibby haalt stilletjes haar schouders op. Ze weet niet hoe ze moet zeggen dat ze daar in haar zenuwen of ze wel een goede indruk zou maken helemaal niet aan heeft gedacht. Dat ze zo graag naar de Noordpool wilde dat ze bang was verkeerde dingen te zeggen en daarom maar zo min mogelijk zei. Dat het makkelijker was ja te knikken als haar iets werd gevraagd. Zelfs toen dat was of ze van koken en cadeautjes inpakken hield.

“Toevallig was ik net naar je op zoek,” vervolgde de kerstman, “ik heb natuurlijk al lang over je avonturen hier in Kerstdorp gehoord. Een elf als jij blijft niet lang onopgemerkt. Mevrouw Claus is aan de hand van de gonzende verhalen eens polshoogte gaan nemen bij de elfbazen en kreeg overal hetzelfde te horen. Gibby is een vriendelijk, vrolijk en gezeglijk elfje. Een beetje dromerig maar met een fantastische fantasie en een talent voor het bedenken van mooie dingen. Ze heeft me meteen hierheen gestuurd om je te redden van de cadeautjes. Kom dan gaan we naar haar toe.”

 

Met ogen zo groot als schoteltjes kijkt Gibby naar de kerstman. Ze merkt dat haar mond is open gevallen. Snel doet ze hem weer dicht. Ze zoekt naar woorden maar weet niet wat ze wil zeggen, zou moeten zeggen. Ze stamelt wat. Draalt wat. Stamelt nog wat. Dan besluit ze toch maar niks te zeggen en knikt bedeesd.

 

Even later zit ze naast de kerstman in zijn slee. Gibby kan haar enthousiasme nauwelijks verbergen. Dit is wat ze zich had voorgesteld bij wonen op de Noordpool. Dan vraagt de kerstman haar of ze het erg vind dat ze eerst even een trainingsrondje doen met de rendieren. Haar wangen worden rood van opwinding. De kou prikt in haar gezicht als ze door de met nachtvorst gevulde lucht suizen.

Gibby krijgt heel veel zin stiekem wat suikerspinwolken in de strakblauwe nacht. Ze gluurt naast zich. Zal de kerstman het merken? Vast niet.

Voorzichtig plaatst ze een klein wit wolkje aan het donkere hemel. Heel voorzichtig tussen twee sterren in. En dan één tussen wat boomtoppen. En dan één waar sneeuwvlokken uitvallen. Al snel is ze zo verdiept in het inkleuren van een sneeuwlandschap dat ze de kerstman helemaal is vergeten. Ze plakt wolken. Schildert met alle nuances van wit die ze kan bedenken. Ze brengt schaduwen aan. En ze maakt de allermooiste ijsbloemen die ze kan bedenken. Wanneer ze klaar is slaakt ze een diepe zucht. Wat is dit geweldig om te doen. Schilderen met sneeuw en ijs vliegend in een slee.

Met een klap is Gibby terug in de realiteit. Ze heeft zitten schilderen met ijs en sneeuw terwijl ze bij de kerstman in de slee zit. Och heden, wat moet hij nu wel niet van haar denken. Waarom had ze dit nou gedaan? Haar moedertje zou zich hoofdschuddend afvragen waar haar verstand toch zat. Nou, niet tussen haar oren!  Kijk, de kerstman zit haar gewoon uit te lachen! Hij schuddebuikt ervan.

 

Gelukkig, de kerstman landt de slee. Hij tilt Gibby van de bok en leidt haar naar het kantoor van mevrouw Claus. Hij gooit de deur open en roept: “Lieverd, ze hadden gelijk! Dit elfje bulkt van het talent. Wat een ontwerper is dit. Meer kleuren heb ik nog nooit gezien in een sneeuwlandschap en toch is alles wit. Het is ongelooflijk prachtig!”

Mevrouw Claus kijkt breed lachend op van de papieren waar ze mee bezig was. “Ik heb het gezien, Nick.” Ze wenst zich tot Gibby: “Het was fantastisch om je te zien schilderen, Giibby. Zoveel talent. Zoveel fantasie. En wat een prachtig kleurgebruik. Grootvader Vorst zal blij zijn met zo’n fantasierijke medewerker. Nu kan hij het eindelijk een beetje rustiger aan gaan doen. Als je dat tenminste wil?”

 

Dertien jaar later werkt Gibby nog steeds bij grootvader Vorst. Ze bedenkt winterlandschappen, ontwerpt kerstdorpen, kleurt inpakpapier en maakt ontelbare ijsbloemen. Honderden duizenden verschillende. In een uit alle kleuren opgesteld kleurloos , vol glimmers om te schitteren in elk sprankje licht wat er terloops haar oog op laat vallen. Gewoon, omdat ze er zelf zo van geniet. Ze kan alleen maar hopen dat jij er net zo blij van wordt als zij.

dinsdag 24 augustus 2021

Doornroosjes logé

 


“Doornroosje moet toch echt een behoorlijk talent voor slapen hebben als het haar lukt zelfs midden in dit park door alle herrie heen te slapen!” verzucht ik een geeuw onderdrukkend. ”Of een verdomd goed bed.”

 

Een paar dagen geleden heb ik mij laten meeslepen naar Disneyland. Harry was als een kind zo blij dat hij twee tickets had weten te bemachtigen in één of andere verloting. Zo blij dat zelfs ik enigszins enthousiast werd bij de gedachte aan een geheel verzorgde vijfdaagse vakantie. Dat pretpark nam ik dan maar op de koop toe.

 

Spijt als haren op mijn hoofd heb ik. De prijs omvatte niet zomaar een verblijf. Nee, ons verblijf is midden op het park, in het kasteel van Doornroosje. En hoewel de suite er zeer comfortabel uitziet, heeft de ontwerper er goed voor gezorgd dat je niets van het park hoeft te missen. Sterker nog, er is geen plek te vinden waar je aan dat pokke disneymuziekje kan ontkomen.

En de godganse dag hoor je er kinderen. Horendol word ik van de hele dag gegil, gejengel en gejank. Dan komt er ook nog vier keer per dag een parade voorbij die er minstens een uur voor zorgt dat je jezelf niet eens kan horen denken. Stapelgek word ik ervan. Stapelgek en doodmoe, want het geluid gaat dag en nacht door. Zo moe dat ik nergens anders meer aan kan denken dan slapen. Ik zou een moord doen voor wat rust.

 

Nogmaals luidkeels geeuwend strek ik mijn arm uit naar het doosje slaappillen wat Harry voor me heeft gehaald. De vorige dosis heeft helaas niet geholpen, maar als ik nu niet ga slapen ben ik bang dat ik helemaal doordraai en een kleuter bij de enkels pak en om me heen ga meppen. Nogmaals druk ik een strip leeg en slik de pillen door.

Wankelend loop ik de suite uit de trap op. Het kost wat moeite om de deur naar het zolderkamertje open te krijgen maar als het uiteindelijk is gelukt kruip ik luid gapend en geeuwend naast Doornroosje op bed. Dit moet wel het beste plekje zijn om te slapen. Haar lukt het tenslotte honderd jaar. Maar mij zal zelfs geen sprookjesprins meer wakker kunnen kussen. Ze kunnen me allemaal rambam krijgen. Ik sta nooit meer op!

 

 


Geeuwen = 1) Gapen 2) Uiting van moeheid 3) Uiting van verveling


Dit verhaal schreef ik n.a.v. deze #WOT

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzin ik een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.